Op de fiets naar Kopenhagen
Dag 7 — Søndermarken - Ringkøbing
26-08-2026
Wakker worden met honger, terwijl het avondeten niet mals was. Dus na een uitgebreid ontbijt en een dikke bak koffie begin ik de dag.
Gisteren dacht ik dat hier een soort jeugdkamp aan de hand was, omdat ik veel jeugd zag fietsen en hardlopen. Nadat een groep in rode shirtjes, achtervolgd door twee soldaten in uniform al roepend, mijn shelter passeerde, viel het kwartje. Denemarken heeft dienstplicht en hier zal waarschijnlijk wel een vestiging zitten.
Ik geef mijn fiets wat liefde want ze piept en kraakt. Ik maak de remmen schoon met een alcoholdoekje en spoel de ketting en de cassette af met een waterfles waar ik een klein gat in de dop heb geprikt om gericht te stralen. Het werkt verrassend goed. Ook is het fijn om de dag te beginnen met twee harde banden, dit scheelt enorm met de eerste etappe, waar stiekem wat klimmetjes in zitten verstopt. Wel door de naaldbossen.
Na iets meer dan een uur kom ik weer aan bij fietsroute 1, de Vestkystruten. Het is een soort mariokartbaan qua bochtenwerk en op- en afdalingen. Vanaf nu wordt het bijna een uur gravel, kiezel, schelpen en zandpaden. Ik kom aan bij de duinen en ga op zoek naar een schaduwplek waar ik even mijn lunchpauze kan houden.
Ik kan deze route echt iedereen aanbevelen , wel met dikke banden. Een vrouw voor mij raast met haar e-bike, plus twee volle fietstassen met dunne banden, een heuvel af door een mul stukje zand in de duinen. Ze klapt over haar stuur en maakt een goede smak. Ik bied hulp aan, maar haar man vindt dat niet nodig. Eenmaal zelfstandig overeind, reik ik nog een alcoholdoekje aan voor haar wonden op elleboog en knie, maar ook dit aanbod wordt afgewezen. Dus ik zet mijn reis voort.
Ik ben heel tevreden dat ik niet de snelste route via Hamburg heb genomen om in Kopenhagen aan te komen. Inmiddels heb ik al drie dagen op rij geluk met het weer, en elk stuk eiland of kust begint nog lang niet te vervelen. Ik vergeet de tijd volledig en kachel lekker door de duinen, totdat ik bij het surfersdorpje Hvide Sande aankom. Hier strijk ik neer voor een iced matcha latte en een chocolate chip koek. Tijdens het wachten op mijn bestelling word ik vermaakt door een theatrale man uit LA die zijn levensverhaal doet aan de net wat afstandelijke Deense barista. Het ongemak druipt er vanaf maar de Amerikaan blijft vrolijk doorpraten.
Ik laad ook even mijn powerbank op, want die is leeg. Dit duurt echter vrij lang, dus begin ik na te denken en te rekenen aan mijn route. Ik kom erachter dat ik het met dit tempo niet ga redden. Ik heb nog twee volle dagen om in Kopenhagen aan te komen. Door mijn uitstapje naar Fanø en de lekke band kom ik een beetje in de knel. Ik zoek realistische maar wel uitdagende stops uit op de kaart voor de komende twee nachten en begin te fietsen.
Als ik dit wil redden moet ik stevig doortrappen en kan ik niet meer langs de Vestkystruten. Na twee kilometer in het stuur hangend op een fietspad langs een 70-weg denk ik: ik lijk wel gek om te gaan haasten en met dit weer niet de mooie route door de duinen te pakken. Dus ga ik weer terug naar de duinen en bedenk me dat er vast ook een trein gaat. Ik kijk morgenochtend wel naar een gunstige opstapplek, rekening houdend met het weer en de wind.
Dus ik duik de duinen weer in. Op een gegeven moment kom ik aan in Søndervig. Hier zijn wij ooit op vakantie geweest. We hebben bijna twee weken alleen maar keiharde wind en regen gehad. Desondanks was dit een heel leuke vakantie. De volgende 15 km zoek ik naar ons vakantiehuisje van destijds. Deze zoektocht is alleen een speld in een hooiberg. Elk straatje lijkt op het andere, wel een variëteit aan soorten huisjes maar er zit veel overlap in. Na 10 km heb ik het denk ik gevonden en stuur tevreden een foto door naar de hulplijn in Nederland. Helaas zat ik ernaast. Door het dorp fietsend komen wel een hoop leuke herinneringen boven drijven.
Eenmaal uit het dorp fiets ik richting Ringkøbing. Nu heb ik de wind van voren en de zon van achteren. Ik zag dit liever andersom. De wind is niet mals en ik besluit maar guilty pleasures te luisteren om de tijd te doden. Maar helaas, het blijft doortrappen en weinig vooruitgang, zelfs met harde bandjes.
Eenmaal aangekomen bij de shelter begin ik gelijk met een potje eten, want ik rammel. En ik word nog verwend met een mooie zonsondergang.
11 foto's