Op de fiets naar Kopenhagen

Dagen: 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 14

Dag 5 — Sylt - Tjæreborg

24-08-2026

Ik heb prinsheerlijk geslapen in een zacht tweepersoonsbed. Bij de hotelovernachting zit ontbijt inbegrepen. Na twee grote borden eten is het tijd om mijn spullen te pakken en het eiland te verkennen. Voordat ik de dinerzaal verlaat smeer ik nog twee dikke boterhammen met dik beleg, wikel ze in een servet en prop ze in een ziplock zakje voor onderweg.

Eenmaal terug op de kamer moet ik even bijkomen van mijn grote ontbijt. Ik zet een timer van 10 minuten om uit te buiken.

Ik kom bij mijn fiets aan. Wederom een zachte band. Ik besluit mijn band te vervangen. Vroeger heb ik dit regelmatig gedaan toen ik nog op fietscross zat. Alleen denk ik dat ik het ben verleert, want ik zit enorm te kloten om de bandenlever onder de buitenband te krijgen. Ik kijk goed naar de binnenkant van mijn wiel en zie daar tubeless staan. Hier was ik niet op voorbereid. Ik heb mijn fiets tweedehands gekocht en was ervan uitgegaan dat er normale bandjes onder lagen.

Terwijl ik op de grond zit, loopt een Duits echtpaar langs. De man vraagt of alles goed gaat. Waarop ik antwoord: ik denk het wel maar weet het niet zeker. Ik zit naast een hele blitse vouwtandem, die blijkt van hen te zijn. Ik complimenteer hen op de mooie fiets en de man begint trots te vertellen over de levensloop van de fiets.

Vervolgens neemt hij mijn werk over en probeert mij te helpen. Hij heeft zelf een keer tubeless gehad en is er meteen van genezen. We bespreken de opties en uiteindelijk zeg ik dat ik in de buurt van Esbjerg wel op zoek ga naar een goede fietsenmaker. Het lukt ons namelijk niet om de band er af te krijgen om een binnenband erin te leggen. Ik had bij de Decathlon een mooie compacte handpomp gekocht, maar die is zo klein dat hij weinig zoden aan de dijk zet. Meneer pakt zijn eigen pomp en begint als een malle los te gaan met zijn betere grote pomp. Hij doneert zijn pomp. Als gebaar geef ik mijn kleine handpomp terug. “Thank you for the gesture. But your pump is a toy pump,” en hij begint te lachen. Ik bedank hem nogmaals en begin de dag.

Wat me nu te wachten staat is een adembenemend mooie rit dwars door de duinen. Af en toe een medefietser, maar vaak ben ik helemaal alleen met het landschap en het wild. Ik spot twee handenvol wilde reetjes. Ik denk dat ik de Reddit post gelijk moet geven, dit is een van de mooiste stukken die ik ooit heb gefietst. Ik ben tevreden met het besluit van gisteren om te stranden op Sylt. Het weer is top en de wind doet ook erg aardig vandaag. Ik fiets het eiland af en zie de boot al in de verte aankomen. Ik doe een berekening of ik het ga redden. Wederom op tijd.

Bij aankomst word ik direct aangesproken door een man ook op de fiets in de rij voor de boot. Ik vraag naar zijn route en ik vertel hem over mijn pech met de band en dat ik vandaag in Esbjerg wil aankomen voor een reparatie. Waarop hij zegt: “That sounds great, let’s ride together.” Hij is heel vriendelijk dus denk ik: waarom ook niet.
Op de boot nemen we plaats in het restaurant en bestellen een cappuccino en wat lekkers. Hans-Dieter, een man van circa 60 jaar oud, komt uit Berlijn. Ik stel wat vragen en leer dat hij is opgegroeid in München en na de val van de muur naar Berlijn is verhuisd. Het klinkt bijna als een karikatuur maar zijn exacte woorden waren: “Oh, and then the wall fell and we partied like crazy for years.” Toen ik daarop verder vroeg hoe Berlijn nu is, vertelde hij dat kunst en cultuur steeds meer aan het verdwijnen zijn. Waarop ik vroeg wat zijn werk was. Hij heeft veel banen geantwoord hij, maar hoofdzakelijk is hij acteur en chauffeur voor het parlement. Toen ik vroeg wat hij er leuk aan vond, zei hij dat het niets met de chique Audi’s te maken heeft waarin hij mag rijden. Je hoort de gekozen vertegenwoordigers bellen in de auto over dingen en een aantal dagen later hoor je het op het nieuws. Een roddeltante dus.

Het moment dat hij naar het toilet is, besluit ik zijn koffie en gebak te betalen. Wie goed doet goed ontmoet. Ik heb immers vandaag een mooie pomp cadeau gekregen. Terwijl hij wegloopt vallen mijn ogen op zijn kuiten. En ik besef mezelf: dit wordt doortrappen.
Ik giet snel twee sportgelletjes in mijn bidon.

Eenmaal aangekomen in de haven zijn we los. Hans-Dieter is als een stier die wordt losgelaten op de plaza de toros. Hij biedt aan om op kop te rijden want hij heeft immers geen bepakking. Na dagen op kop gefietst te hebben in mijn eenmans peloton omarm ik zijn aanbod. Zijn handen spreken het wielerjargon. Bij elke putdeksel, inhaalmanoeuvre of medeweggebruiker krijg ik een seintje.
Dit geeft mij de gelegenheid om te genieten van de omgeving op een straf tempo. Het eiland razen we af met 30 km/u over. Eenmaal op de dijk hebben we gunstige wind in de rug en zie ik hem opschakelen. Ik zet mijn telefoon aan om te kijken wat de snelheid is. We fietsen nu met 35 km/u gemiddeld. Ik zie ook dat we nog maar 40 minuten op de fiets zitten en merk dat ik alweer honger krijg. Hij vertelde me dat hij aan het einde van de dijk de andere kant op moet. Dat is helemaal prima. Ik kijk alweer uit naar mijn volgende lunchpauze. Omdat ik wederom in zijn kielzog hang, heb ik ook hier tijd om me heen te kijken. Er zijn veel fouragerende steltlopers, altijd leuk om te zien hoe die snavelen door het slijk.

Aan het einde van de dijk schudden we elkaar de hand en scheiden onze wegen. Ik snak naar voeding dus duik ik de eerstvolgende gelegenheid in om bij te eten. Nu komen die boterhammen van het hotel erg goed van pas. Ik kom op adem en prop ze naar binnen.

Ik zit weer een poosje op de fiets en kom eindelijk meer medebikepackers tegen, wel allemaal in tegengestelde richting. Ik doe mijn best nu om op de Vestkystruten te komen. Dit is namelijk de route die ik in gedachten had bij dit uitstapje. Onderweg kom ik op een ellenlang grindpad wat het fietsen net wat vermoeiender maakt. Ik slurp mijn tweede bidon leeg en zit nu zonder water. Ik kom langs wat dorpjes en zoek naar kraantjes water aan voorgevels, maar helaas zit dat er niet in. Ik kijk op de kaart en zie dat ik bijna bij de opstaphalte ben om naar het eiland Mandø te komen. Hier ben ik vorig jaar nog geweest en weet ik toevallig dat ze wat lekkernijen en hippe frisse drankjes hebben. Ik zet mijn zinnen en houd dit doel voor ogen.

Onderweg broed ik een plan voor een slaapplek. In Denemarken heb je namelijk het Sheltersysteem. Waar je op veel plekken een nachtje gratis kunt bivakkeren. Veel hebben stromend water en een toiletje in de buurt. Ik zoek een mooie uit want ik heb geen zin om in Esbjerg uit te komen. Ook moet ik zeggen dat op magische wijze mijn band nu niet meer zo snel leegloopt als eerst. Dus de noodzaak is ervan af. Morgen vroeg even kijken wat de status is.

Even boodschappen doen voor het diner en dan door naar de shelter. Ik kom aan op een heerlijke plek bij het water. De lucht is strak blauw. Ik zet snel mijn binnentent op als klamboe, want ik ken die grappen van het dicht bij water kamperen. Daarna op zoek naar houtjes voor het kampvuur en als de zon onder is ga ik de pyromaan uit hangen.

Dit was echt een topdag!
Nu even eten koken in mijn campingpot.

17 foto's

✕

← →