Op de fiets naar Kopenhagen
Dag 1 — Boertange - Nordenham
20-08-2026
Na een gebroken nachtje, waarbij afwisselend de zenuwen of een mug mij wekten, was het na een dozijn interrupties tijd om uit bed te gaan. Gelukkig bood taxi dienst Moeder de Vrouw aan mij een eind op weg te helpen, zodat ik niet met de NS mijn eerste etappe hoefde af te trappen.
Na een gezellig ontbijtje stapten we in de auto. Perongeluk of expres werd Emmen voorbijgereden en reed de taxidienst nog een stukje dichter naar de Duitse grens.
Het vestingsdorp Bourtange werd mijn opstapplaats. Hier zijn wij twee decennia geleden een keer op bezoek geweest en hebben we kaarsjes gemaakt, leuke jeugdherinneringen, dus misschien wel geschikter dan Emmen, waar we nooit kaarsjes hebben gemaakt.
Bij opstap in Bourtange kon ik gelijk profiteren van stevige wind in de rug. Zonder enige moeite haalde ik snelheden hoger dan mijn leeftijd. Hier kon ik wel aan wennen, het uitzicht minder. Vrolijk en gestaag doorgefietst. Na keurig een uur een korte pauze voor een snackje en een slokje (zoals mijn tourfietsende tante mij sterk aanraad).
Maar na de tweede pauze, met ruim 50 km in de benen, kreeg ik te maken krijgen met waar ik bang voor was. Het was bijna hilarisch hoe erg het weer omsloeg. Mijn weerapp gaf code geel, dus trok ik snel mijn regenpak aan.
En toen kwam de hagel en onweer. De hagel was van korte duur, maar transformeerde in dikke druppels. Gelukkig blies de wind nog wel in een redelijk gunstige richting.
Het bracht mij terug naar een soort koorstdroom van fietsen naar de middelbare school in de herfst, vooral door de omgeving. Het was een oneindige Lunterseweg: smal, slecht fietspad, duizende naaktslakken, met om de beurt een boerderij of woonhuis. En dat eindeloos lang.
Ik dacht: je moet ijzer smeden als het heet is. Zolang ik wind meeheb, maak ik even een lange etappe. Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding.
Mijn Gore-tex jas deed keurig zijn werk, maar na een aantal splits dacht ik aan mijn vrienden op Lowlands, die waarschijnlijk al hun kruit verschieten op de eerste avond. Dus besloot ik: misschien moet ik wat rustiger aan doen. Een kleine stop bij de supermarkt dus. Lekker broodjes gehaald en wat vocht, met het idee dat als ik dit oppeuzeld had, het weer droog zou zijn.
Niks bleek minder waar. De weerapp confronteerde mij met het feit dat deze loyale donderwolk mij niet zomaar ging verlaten.
De volgende twee uur kan ik weinig over vertellen. dom voor me uit gekeken en muziek geluisterd. Toen het weer tijd voor een pauze was, keek ik achterom en zag ik in de verte de lucht opklaren. De regen veranderde in miezer en langzaam werd het droog.
Eenmaal droog begon ik na te denken over een slaapplek. Er was een op Google prima uitziend camping 25 km verderop. Toen ik daar was, voelde het alsof ik in een aflevering van trailer park boys was beland. Een vrouw met een joint en een biertje in de hand wees mij erop dat ik hier minimaal twee nachten moest verblijven, maar dat moest ik sowieso even met de eigenaar van de camping overleggen. Helaas nam hij zijn telefoon niet op.
Na een kleine ronde op het woonwagenkamp zonder succes een tentplek gevonden, of andere tentgasten keek ik naar andere opties. Hostel 10 min verderop. Warm bed heb ik verdiend. Let’s go.
Helaas was inmiddels mijn telefoon doorweekt en wilde hij niet meer opladen. Met 7% batterij begon de eindsprint. Een keer uitgegleden over een houten loopbrug, drie keer verkeerd gefietst, totdat een man mij verdwaald zag kijken en mij instructies gaf. Ook die waren niet voldoende, want hij had het over een ander hostel. Met mijn laatste procent ben ik genaivigeerd en ja hoor. gevonden.
Op de ingang hing een briefje: “Check-in? Bel… Duits telefoonnummer”, dus ik met mijn laatste procent: “HELLO, I MADE RESERVATION, ONLY 1% BATTERY, PLEASE COME TO HOSTEL”. Na wat heen en weer geroep begreep meneer het en arriveerde hij na 10 minuten.
Uiterst vriendelijke man. Hij vroeg of ik in de storm zat en of ik de tornado had gezien. Dus ik vertelde dat ik vanuit Nederland kwam en hem waarschijnlijk heb gemist, maar goed, ik heb ook alleen kort voor me uit naar de weg gekeken. Gelukkig viel mijn storm dan toch wel mee. Hij vroeg of ik al gegeten had, want de supermarkt ging bijna dicht en veel eetgelegenheden waren niet erg goed in dit dorp. Dus bood hij aan samen met mij naar de supermarkt te rijden. Dat aanbod kon dit hongerige maagje niet afslaan.
Eenmaal terug in het hostel, waar ik de enige gast ben, gaf de man mij een fohn om mijn telefoon weer naar op gang te helpen. Na 4 pogingen kwam hij tot leven.
En nu lig ik gedoucht, vol gegeten van impulsieve aankopen onder een dak in een warm bed met opgeladen telefoon. Het was een mooie vuurdoop van de vakantie. Morgen ziet het weer er beter uit.
8 foto's